Paasbekering (Clemens van Brunschot)

PAASBEKERING

zijn onderste gezichtsveld toont
een glimp van grijze dorheid
waar nu een jeuken heerst
van resten soep
en kip

niet dat ze komt, de dikke zuster,
die al nooit overliep van begrip

tot veel te dicht bij het kruisbeeld
hebben ze hem geduwd
verdomd ze weten van zijn zwakke plek
waar de verdediging is
doorgerot

nog houdt hij moeizaam stand in strijd
verwikkeld met een slinkse God

dan… boort er iets van licht
en diamant door schedeldak
en schieten tranen gloeiend vol
van tachtig jaar
bezwaren

weg drijft de dood op kloeke wolken
wat valt er ooit nog te verklaren?

ook zonder lam- en stomheid
zou hij nooit kunnen duiden
aan zusters, rood en aangesneld,
wat er zo brak in dat geheime
hart

al dacht niemand dat hij kon huilen
hijzelf is nog het meest verward

 

Gepubliceerd in: Raadselige Roos 2011. Proza- en poëziewedstrijd Literair Café Venray, 2012.

Reageer (alles openbaar behalve email adres):

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *